Dzień 1 – Guiyang: Pierwszy obiad, pierwszy śmiech
Wylądowaliśmy późnym popołudniem. Żadnych zajęć – tylko kolacja. Próbowaliśmy słynnego 烙锅 (grill wok) z Guizhou. Gorąca żelazna patelnia, świeże składniki, pikantny dip. Tej nocy jedyną rzeczą gorętszą od grilla była nasza rozmowa.
Rozpoczęło się prawdziwe zwiedzanie. Huangguoshu było masywne – głośniejsze i bardziej wilgotne, niż się spodziewano. Mgła na naszych twarzach, mgła na naszych obiektywach. Szliśmy, robiliśmy zdjęcia, złapaliśmy się w spray. Wszyscy skończyli się śmiać.
Ten dzień był inny. Odwiedziliśmy witrynę konferencyjną Zunyi. Po przemówieniu przewodnika nasz szef poprosił każdego z nas o podzielenie się przemyśleniami. Niektórzy mówili prosto, inni byli poruszeni. W drodze powrotnej w autobusie zrobiło się tak ciepło, że zaczęliśmy śpiewać – jedną piosenkę za drugą. Stare melodie, piosenki z dzieciństwa. To było po prostu naturalne. Tego dnia nie byliśmy tylko kolegami. Byliśmy kolegami z klasy na wiosennej wycieczce.
Dzień 4 – Libo Xiaoqikong i wioska Miao: zielona woda i długa-biesiada przy stole
Woda w Libo była nierealna – przejrzysta i szmaragdowo zielona. Przeszliśmy przez stary most z siedmioma-łukami. Wieczorem dotarliśmy do wioski Miao. Długi-stół był rozciągnięty, a kieliszki do wina ryżowego były gotowe. Dziewczyny Miao przybyły ze śpiewającymi toastami – żywiołowe i radosne. A jeśli nie chciałeś pić, grzeczne „nie, dziękuję” było w porządku. Brak ciśnienia. Kiedy zapadła noc, światła pokryły wzgórza niczym gwiazdy. Szliśmy przez wieś jak scena z filmu.
W Guiyang zwolniliśmy. Wieża Jiayou stała cicho nad rzeką Nanming. Na górze Qianling były dzikie małpy, stara świątynia, delikatny wietrzyk. Każdy szedł swoim tempem. Bez pośpiechu. Nikt nie pozostał w tyle.
Dzień 6 – Starożytne miasto Qingyan, następnie powrót do domu
Nasz ostatni poranek: starożytne miasto Qingyan. Kamienne uliczki, stare mury, duszone nóżki wieprzowe, różane cukierki. Wędrowaliśmy, kupiliśmy przekąski, zrobiliśmy ostatnie zdjęcia. Po obiedzie udaliśmy się na lotnisko. Dwie godziny później byliśmy z powrotem w Hefei.
Sześć dni. Nie za długo, nie za krótko. Nie graliśmy w lodołamacze ani nie załamywaliśmy zaufania. My po prostu –
razem jedliśmy, razem moczyliśmy się, razem słuchaliśmy historii, razem śpiewaliśmy, razem spacerowaliśmy po zielonych górach, razem piliśmy wino ryżowe, razem oglądaliśmy wieżę miejską o zmierzchu, razem kupowaliśmy przekąski.
